تبلیغ دین، مسجد یا …؟!

۲۳ اردیبهشت ۱۳۹۷

نویسنده: سیدمرتضی پورعلی

در آستانه ماه مبارک رمضان هستیم و کم کم برای این ماه آماده می شویم؛ ماه رمضان فرصتی مناسب برای تبلیغ معارف دینی و اسلام ناب محمدی است؛ طلاب عزیز و زحمت کش هم خودشان را برای این ماه آماده می کنند و مساجد هم یکی از مکانهای مهم تبلیغی جهت حضور مبلغین در ماه رمضان است؛ مکانی مقدس که پیامبر اسلام (ص) هم از آن استفاده های مفیدی برای تبلیغ دین داشته است. اما نکته ای که بیان آن شاید کمی آزار دهنده باشد این است که عده ای از دوستان طلبه فرصت تبلیغی را فقط و فقط منحصر در مساجد می دانند و اگر مسجد و منبری برایشان پیدا نشود تبلیغ در ماه مبارک رمضان هم نخواهند داشت و از همین رو گاهی دیده و شنیده می شود که دوستان طلبه به شدت دنبال مسجدی برای تبلیغ می گردند و اگر پیدا نشود در قم می مانند و کار تبلیغی خاصی هم انجام نمی دهند. در این بین البته بعضی از نهادی های تبلیغی هم مقصر هستند که حکم اعزام را به گونه ای طراحی نموده اند تا شخص فقط برای مسجد اعزام شود.
حدود سه سال گذشته که برای گروه تبلیغی خودمان حکم اعزام گروهی گرفته بودیم یکی از دوستان طلبه تماس گرفت با من و گفت که هنوز مسجدی پیدا نکردم! چه کنم؟ هیچ مسجدی پیدا نمی شود که من بروم؟؟ گفتم چه اصراری هست که حتما مسجدی پیدا کنی؟   در محله و کوچه و در همسایگی شما چند بچه و نوجوان پیدا نمی شوند که هر روز بروی و برایشان داستان یا شعری بخوانی و کار تبلیغی انجام دهی؟ تبلیغ دین مگر فقط در مسجد است؟ مگر چند در صد از مردم به مسجد می آیند و چند درصد اینها جوان هستند؟ خیلی از مخاطبین ما به دلایل مختلف ممکن است در مسجد نباشند .
تبلیغ معارف دینی همچنان که از اسمش پیداست وخدا هم خطاب به پیامبر خودش فرمود: بَلِّغْ، یعنی ما باید معارف را به مردم برسانیم در کوچه، بازار، مغاره هرجا که مردم هستند و می توان سخن الهی را به مردم رساند و با آنها گفتگو کرد.

فلذا امیدوارم کمی از این نحوه تبلیغ فاصله بگیریم و در دنیایی که دشمن همه تلاش خود را برای ایجاد فاصله بین ما و مردم کرده، ما به صورت طبیب دوار فاصله خود را با مردم کم کنیم و رسالت اصلی تبلیغ دین را به نحو احسن انجام دهیم.